به گزارش اطلاعات آنلاین، دانشمندان یک دایناسور غولپیکر جدید در برزیل را شناسایی کردهاند که حدود ۲۰ متر طول دارد و ۱۲۰ میلیون سال پیش زندگی میکرده است. پیوندهای تکاملی شگفتانگیز آن با یک دایناسور اسپانیایی نشان میدهد که اجداد آن از ارتباطات زمینی باستانی بین اروپا، آفریقا و آمریکای جنوبی عبور کردهاند.
یک گونه دایناسور تازه شناسایی شده که در جریان کارهای ساختمانی در شمال شرقی برزیل کشف شده است و سرنخهای تازهای در مورد چگونگی گسترش دایناسورهای غولپیکر در قارههای باستانی ارائه میدهد.
این گونه که Dasosaurus tocantinensis نام گرفته است، حدود ۲۰ متر طول دارد و تقریباً ۱۲۰ میلیون سال پیش زندگی میکرده است. فسیلهای آن در محل یک ترمینال راهآهن جادهای در حال ساخت در داوینوپولیس، شهری در ایالت مارانهائو پیدا شد.
یکی از قابل توجهترین جنبههای این کشف، ارتباط تکاملی این دایناسور با اروپا است. نزدیکترین خویشاوند شناخته شده آن در اسپانیای امروزی زندگی میکرده است که نشان میدهد این حیوانات متعلق به یک دودمان گستردهتر بودهاند. آنها زمانی مناطقی را اشغال میکردند که اکنون توسط اقیانوس اطلس از هم جدا شدهاند.
محققان پیشنهاد میکنند که اجداد این گونه با حرکت از طریق شمال آفریقا، زمانی بین ۱۴۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش به آمریکای جنوبی رسیدهاند. در آن زمان، این خشکیها هنوز در ابرقاره گوندوانا به هم متصل بودند.
بزرگترین دایناسور شناخته شده در مارانهائو
«الور لوئیز مایر»، استاد دانشگاه فدرال دره سائوفرانسیسکو (UNIVASF) در ایالت باهیا، میگوید: «این بزرگترین دایناسور شناخته شده برای مارانهائو است که گونههای دیگری نیز دارد اما نه مثل این؛ بلکه گونههای کوچکتری مانندAmazonsaurus maranhensis دارد که حدود ۱۰ متر طول داشته است.»
این فسیلها توسط باستانشناسانی کشف شده بودند که به عنوان بخشی از الزامات صدور مجوز زیستمحیطی، پروژه ساخت و ساز داوینوپولیس را زیر نظر داشتند،. در ابتدا تصور میشد که این بقایا متعلق به پستانداران بزرگ ماقبل تاریخ است که ممکن است در کنار انسانهای باستانی زندگی میکردند.
یک فسیل فوقالعاده کامل
این فسیل قبل از تجزیه و تحلیل در پارا، مراحل آمادهسازی گستردهای را طی کرد. پس از آن، نمونه به مارانهائو بازگردانده شد. اکنون در سائو لوئیس، پایتخت ایالت در مرکز تحقیقات تاریخ طبیعی و باستانشناسی ایالتی نگهداری میشود.
اسکلت حفظ شده شامل چندین استخوان اصلی است که آن را برای یک دایناسور از نوع خود به طور غیرمعمولی آموزنده میکند.
«مکس لانگر»، استاد دانشکده فلسفه، علوم و ادبیات ریبیرائو پرتو در دانشگاه سائوپائولو (FFCLRP-USP) که در این مطالعه شرکت داشت، میگوید: "از آنجا که شامل مهرههای دم، یک استخوان ران ۱.۵ متری، دندهها، استخوانهای پا و استخوانهای بازو و ساق پا است، این یک نمونه نسبتاً کامل محسوب میشود. ما معتقدیم که فسیلهای بیشتری از همین نمونه هنوز در این محل وجود دارد."
نام این دایناسور چرا Dasosaurus tocantinensis است؟
نام این گونه هم منعکس کننده چشمانداز مارانهائو و هم مکانی است که فسیلها در آن پیدا شدهاند.
«داسو» به معنای «جنگل» است که اشاره به محیط جنگلی منطقه دارد. استعمارگران اولیه پرتغالی این جنگلها را به عنوان یک توده متراکم یا «مارانهائو» توصیف میکردند. بخش دوم نام، «توکانتیننسیس»، به رودخانه توکانتینس اشاره دارد زیرا محل فسیل در نزدیکی کرانه شرقی آن قرار دارد.
محققان همچنین ساختار میکروسکوپی استخوانهای این دایناسور را بررسی کردند. این تجزیه و تحلیل، الگوی رشدی را نشان داد که ویژگیهای مشاهده شده در نمونه های قدیمیتر را با ویژگیهای یافت شده در تیتانوسورها، گروهی که ارتباط نزدیکی با گونههای تازه کشف شده دارند، ترکیب میکند.
نتایج نشان میدهد که برخی از الگوهای رشد و بازسازی استخوان ممکن است در تکامل دایناسورها زودتر از آن چه دانشمندان قبلاً تصور میکردند، ظاهر شده باشند. این میتواند به توضیح چگونگی رشد برخی از ساروپادها به چنین اندازههای عظیمی کمک کند.
پروژههای ساختمانی میتوانند فسیلهای پنهان را آشکار کنند
کشف این دایناسور همچنین یک واقعیت پیچیده برای دیرینهشناسی را برجسته میکند. پروژههای بزرگ ساختمانی میتوانند به ذخایر فسیلی آسیب برسانند یا آنها را از بین ببرند، اما همچنین میتوانند لایههایی از سنگ را نمایان کنند که در غیر این صورت دانشمندان شانس کمی برای رسیدن به آنها با ابزارهای سنتی حفاری دارند.
لانگر میگوید: "برزیل کشوری گرمسیری با پوشش گیاهی متراکم است. زمینشناسان و دیرینهشناسان به شدت به فعالیتهای انسانی برای حفاری، آشکار کردن سنگها و آشکار کردن فسیلها متکی هستند. اگر مکانهای فسیلی برزیل را نقشهبرداری کنیم، بزرگراهها و معادن را خواهیم دید. این پروژهها برای درک میراث ما مهم هستند. اما بدیهی است که نظارت تخصصی و بازیابی مصنوعات ضروری است، که همیشه اتفاق نمیافتد."
محققان اکنون در حال مذاکره با شرکت ساختمانی برای اجازه بازگشت به محل و ادامه حفاری هستند. فسیلهای بیشتر میتوانند اطلاعات بیشتری در مورد این گونه و گروه بزرگتر دایناسورها که به آن تعلق داشت، آشکار کنند.
نتایج این مطالعه در Journal of Systematic Palaeontology منتشر شده است.